Labunishtanët e vjetër jetonin nga djersa e tyre. Në familjet e mëdha, detyrat ndaheshin që në mbrëmje. Kreu i shtëpisë caktonte se kush do të punonte ditën tjetër: dikush përkujdesej për bagëtinë, dikush sillte dru, dikush shkonte në treg. Disa anëtarë ishin në punë jashtë dhe kontribuonin për mbajtjen e familjes.
Një nga vlerat më të mëdha të urtësive të plakëve të Labunishtë është qëndrueshmëria e tyre. Diçka që dikur është thënë në një fjali të shkurtër, me vetëm disa fjalë, edhe sot tingëllon sikur është thënë dje dhe sikur i drejtohet pikërisht nesh.
Sa shpesh kemi konsideruar disa si njerëz të afërt, miq me të cilët kemi pirë kafe dhe kemi zhvilluar biseda të përditshme e të thjeshta. Ishin të hapur, dijshin të dëgjonin dhe të shprehnin humor. Por sapo u ngjitën në ndonjë pozitë përgjegjëse, filluan të sillen në mënyrë të tillë që na dukej sikur nuk ishin më të njëjtit njerëz.
Të moshuarit nga Labuništa jetonin në bashkësi familjare të mëdha. Nën një çati mblidheshin disa breza, ndahej buka dhe bashkë përballoheshin me barrën e shtëpisë.
Edhe pse banorët e vjetër të Labunishtë shpesh nuk kishin mundësi të shkolloheshin, ata shumë e vlerësonin njohurinë dhe arsimin. Jeta i drejtonte herët drejt punës, dhe shumë drejt fitimit. Për këtë arsye dëshironin që fëmijët e tyre të vazhdonin shkollimin dhe të merrnin mundësi që vetë nuk i kishin pasur.
Është interesante që fjala „muabet“ rrjedh nga fjala arabe *mahabba* (محبة), që do të thotë dashuri, përkushtim dhe lidhje. Përmes gjuhës turke, ku *muhabbet* do të thotë si dashuri ashtu edhe bisedë e këndshme, kjo fjalë u bë pjesë e përditshmërisë sonë.
Nga cikli „Urtësi të të vjetërve nga Labunista“
Plakët e Labunishtënisë në përgjithësi përpiqeshin që gjithçka që fitojnë për jetesë dhe çfarë përdornin për të ushqyer familjet e tyre të përftohet në mënyrë të ligjshme dhe të ndershme — pra, me mund dhe djersë. Veçanërisht kujdeseshin që fitimi të jetë i ndershëm.
Çdo fshat gjithmonë ka pasur njerëz për të cilët duket se puna kryesore ishte të merreshin me jetën e të tjerëve. Dhe kur s’kishin çfarë të tregojnë, dinin edhe të trillojnë, vetëm që dita të mos kalonte pa emrin e të tjerëve në gojë.
Ky tregim lidhet me një brez më të ri të banorëve të Labunishtë dhe me kohën kur, me futjen e sistemit shumëpartiak, zgjedhjet dhe fushatat elektorale u bënë pjesë e përditshmërisë edhe në fshatin tonë.
Është e lehtë të zgjedhësh dhe të vendosësh kur pasojat e zgjedhjes i përjeton dikush tjetër.
Labunishtanët e vjetër, përveçse ishin të njohur si mjeshtër të mirë, ishin të famshëm edhe për zanatet e tyre. Dhomat e zanatçinjve nuk ishin vetëm vende pune dhe të fitimit, por shpesh herë edhe pika takimi, bisedash dhe shoqërimi.
Tradhita e punëtorëve sezonalë tek banorët e vjetër të Labunishtës ka rrënjë të thella dhe të largëta. Që nga kohët që kujtohen dhe shpjegohen, midis banorëve të Labunishtës ka pasur njerëz që janë larguar larg nga shtëpitë dhe familjet e tyre, në kërkim të punës dhe një ekzistence më të mirë.
Kur të vdes, nuk dua të bëni ceremoni të mëdha përreth meje, as shumë të më mësoni Jasin dhe hatme. Vetëm një gjë dua t'ua lë në amanet...
Kur dëgjohet se dikush është sëmurë, sidomos në rastin e një sëmundjeje më të rëndë, rrallë kush mbetet i pavëmendshëm. Të afërm, shokë, fqinjë dhe njohës shkojnë ta vizitojnë dhe i urojnë shërim sa më të shpejtë.
Kur bëhej fjalë për ndërtimin e një rruge, shkolle, xhamie, kishe, burimi, ure apo ndonjë bamirësie tjetër, njerëzit bashkoheshin dhe secili sipas mundësive të tij merrte pjesë në veprimin e përbashkët.
Labunishtëit e vjetër nuk kishin mundësi për arsim të lartë. Jeta i drejtonte herët drejt punës, në vend të bankave shkollore. Por, mes tyre kishte njerëz me inteligjencë natyrore, mendje të kthjellët dhe urtësi jetësore nga të cilët mund të mësohej shumë.
Labunishtëanët e vjetër nuk jepnin lehtë dhe në mënyrë të nxituar gjykime për njerëz që nuk i njihnin mirë, as nuk ndërronin mendimet e tyre mbi të tjerët bazuar në fjalë apo rrëfim të të tjerëve. Ata e dinin se çdo histori e rrëfyer nuk është gjithmonë e vërteta e plotë dhe se njeriun e mëson më së miri marrëdhënia personale dhe përvoja e drejtpërdrejtë.
Labunishtanët e vjetër dinin me një fjali të shkurtër dhe të zgjuar të thonë më shumë se sa herë pas here mund të shpjegojnë faqe të tëra. Thëniet e tyre lindnin nga përvoja jetësore, hallet e përditshme dhe vëzhgimi i kujdesshëm i njerëzve. Pas shakas shpesh fshihej një e vërtetë serioze, dhe pas fjalëve të thjeshta — një mësim i thellë jete.
Të moshuarit nga Labunishti dinin të thoshin të vërteta të mëdha përmes shakasë dhe humorit. Prandaj, kjo shprehje për Adhë Jasharin ka mbetur simbol i mesazhit se kur mungon mbështetja nga vendi ku e presim më së shumti, edhe qëllimet më të mira dhe përpjekjet më të mëdha janë të vështira për t'u realizuar.
Muhamed Husrev (Ajdinlar) ka lindur në fshatin Labunishta, afër Strugës, në Maqe...
Me trishtim të thellë shpallim lajmin për ndarjen nga jeta të Dr. Minur Memishos...
Shitet shtëpi në Labuništa, vendi Krasta, me certifikatë prone! Sipërfaqja e sht...
Gjatë një shëtitje në zonën e Labunishtes, banori Ersan Zendeloski hasi në një f...
Tema kryesore e takimit ishin dy probleme serioze që, sipas të pranishmëve, ndik...
Sukses i madh për Labunishtën dhe për talente të rinj nga rajoni ynë. Ejlem Beki...
Labunishtanët e vjetër jetonin nga djersa e tyre. Në familjet e mëdha, detyrat n...
OOU „Murat Labunishti“ - Labunishta shpall thirrje për përzgjedhjen e pjesëmarrë...
Minarja e lartë, e ndriçuar nga të gjitha anët, tërheq vështrimet nga pjesë të n...
Projekti i miratuar përbën një hap të rëndësishëm drejt zgjidhjes së problemit t...
Sot po kryhet montimi i dritareve nga PVC në xhami, duke vazhduar punimet për pë...
Sot, më 13 nëntor, në palestrën sportive të SHFMU "Murat Labunishti" – Labunisht...
Për fëmijët e FK Labuništa Junior kjo ishte përvoja e parë në fushën e futbollit...