Како да беа ден, или само дел од денот. Така помина времето со нашите гурбетчии. Тие си заминаа, а зад себе оставија тишина што тежи повеќе од зборови – темни и затворени куќи, расплакани родители, браќа и сестри, другари и пријатели.

Како вчера да дојдоа, а веќе денес си заминаа. Уште не беа ни загреани дворовите од нивното присуство, а веќе куферите беа повторно спакувани.

Само што ги пречекавме со зборовите: „Здрави дошле, како поминавте на поти?“, а веднаш потоа, со тешко срце, го поставувавме прашањето кое сите го знаевме: „Кога бегате?“.

Одморот траеше точно меѓу тие две прашања. Кратко, пребрзо, недоволно. Но таков е животот. Тие веќе го фатиле тој пат – патот на печалбата, на жртвата, на далечината – и мора да се оди. За лебот, за иднината, за семејството.

Лабуништа повторно остана да чека. Да чека ново лето, нова зима, нов празник. Да ги чува спомените од исполнетите со смеа вечери, од прегратките на разделба, од солзите што тивко паѓаат на автобуски - авионските станици и пред портите.

На сите гурбетчии им посакуваме среќен пат. Аллах да им даде здравје и бериќет во нивните работи, да ги чува каде и да се. Нека го носат Лабуништа во срцата, каде и да одат, а ние овде им ветуваме – еманетот Лабуништа ќе го чуваме. Ќе го чуваме со љубов, со надеж и со постојано исчекување на следната средба.

Зошто ова не е збогум. Ова е само „до следното видување“.